Szokujące zdjęcia pacjentów szpitala psychiatrycznego w Indonezji

W Indonezji choroba psychiczna jest tematem tabu. W 1977 r. oficjalnie zakazano używania terminu „pasung”, którym jednak nadal określa się osoby dotknięte ograniczeniami umysłowymi. Ludzie tacy żyją w specjalnych placówkach. Można by je nazwać odpowiednikami naszych szpitali psychiatrycznych. Można by, gdyby nie przerażające warunki, jakie tam panują. Zaniepokojona losem upośledzonych (bądź uznanych za takich) Indonezyjczyków fotografka Andrea Star Reese spędziła rok w takim miejscu, aby pokazać światu, jaki spotyka ich los.


„Projekt nie był dla mnie łatwy do zrealizowania” – opowiada Andrea. „Warunki, w jakich żyją ci ludzie są tragiczne, a żadnego postępu nie widać. Kontynuowałam pracę dlatego, że trzeba mówić o tym głośno. Międzynarodowe i krajowe organizacje korzystają z moich zdjęć, aby rozprzestrzeniać informację o tym, jak traktowani są chorzy ludzie. Nie mogłam się poddać”. 

Agus śpiewa w swojej klatce. Pracownicy placówki nie pozwalają mu jej opuścić z obawy, że ucieknie. Praktycznie w ogóle z niej nie wychodzi. To cały jego świat

Halucynacje Evi zaczęły się, gdy miała piętnaście lat. Jej rodzice zapłacili za drewniane łóżko dla niej oraz za to, aby traktowano ją zgodnie z zasadami Islamu

Fundacja Galuh w Dżakarcie jest licencjonowana przez rząd. Gdy ktoś tu trafi, właściwie już nigdy się go nie odsyła, chociaż rząd zapewnia pożywienie tylko na 2 miesiące. Dla większości pacjentów nie ma tutaj jako takich oddzielnych pomieszczeń, tylko coś w rodzaju klatek, gdzie mężczyźni i kobiety są od siebie odseparowani za pomocą drucianych krat

Muhammad (po lewej) przeprowadza masowe uzdrowienie. Przez całą dobę pacjenci będą pić ziołowe napoje, modlić się i wymiotować, ewentualnie będą wprowadzani w hipnotyczny trans

Anne była trzymana w pomieszczeniu bez okien przez 10 lat. Jej ojciec twierdził, że nie potrzeba jej dużo jedzenia. Kiedyś lubiła biegać, ale teraz nie może nawet stać

Trzymanie pacjentów w klatce stało się powszechną praktyką

Brak pożywienia to rzeczywistość, z którą pacjenci mają do czynienia każdego dnia

Simun od 5 lat żyje z nogami skrępowanymi w drewnianych dybach. Ma 40 lat, nie może mówić i mieszka ze swoim bratem, który również jest upośledzony umysłowo. Oni i ich matka są całkowicie zdani na łaskę swoich sąsiadów

Po lewej) Pracownicy są przeszkoleni tak, aby radzić sobie z ekstremalnymi sytuacjami. (Po prawej) Seapudin ma skrępowane nogi od 9 lat. Cierpi przez to na całkowity zanik mięśni…

Pacjentom brakuje jedzenia, ubrań, ruchu i interakcji społecznych

Nie ma pieniędzy na finansowanie takich podstaw, jak wyżywienie, więc dodatkowe koszty, np. na utrzymanie czystości w placówce, w ogóle nie wchodzą w rachubę

Życie pacjentów jest ograniczone do jednej przestrzeni, w której robią wszystko: jedzą, śpią i myją się

Niektóre rodziny pacjentów zapłaciły za specjalne leczenie w postaci sesji uzdrawiających o charakterze duchowym

(Po lewej) Młoda kobieta w kajdanach w Fundacji Bina Lestari. (Po prawej i poniżej) Wediodiningrat Lawang Psychiatric Hospital został uznany za najlepszy szpital psychiatryczny w Indonezji. Jest to pierwsza placówka w tym kraju, która posiada wydział geriatryczny

Łóżko to jeden z największych luksusów, na jakie nieliczni pacjenci mają szansę

Interakcje społeczne są rzadkie i niesystematyczne

Życie w samotności

Jaka była twoja reakcja?

Lol Lol
0
Lol
Że co? Że co?
0
Że co?
WTF WTF
0
WTF
Cholera Cholera
0
Cholera
Japier Japier
0
Japier
Wkurw Wkurw
0
Wkurw
Słodko Słodko
0
Słodko
Płacz Płacz
0
Płacz
nie lubię nie lubię
0
nie lubię
Uwielbiam Uwielbiam
0
Uwielbiam
Straszne Straszne
0
Straszne
Thuglife Thuglife
0
Thuglife
Porażka Porażka
0
Porażka
Twitter Comments

log in

Become a part of our community!

reset password

Wróć do
log in
Wybierz Format
Quiz osobowości
Trivia quiz
Głosowanie
Artykuł
Lista
Lista z Rankingiem
Mem
Wideo
Obrazek